شنبه میرم دکتر...
خدا کنه فقط به هم ریختگی هورمونها باشه..
یاد اون جمله افتادم که میگه زن موجود عجیبیه چون با اینکه یه هفته خون از دست میده بازم زنده می مونه...
این بار نگران شدم...امیدوارم چیز خاصی نباشه
میگن همیشه خداحافظی خوب داشته باشید حتی برای رابطه هایی که منجر به قطع و جدایی میشه...
حیفم میاد که آخرین درد دل رو برات نداشته باشم..وقتی ابتدای رابطه رو نگاه میکنم تا انتها...دلم میسوزه ولی خب نمیتونیم جلوی واقعیت رو بگیریم..روزی که اومدی من در وادی مردابی سرگردون بودم که اگه خدا نمیخواست و تو نمیومدی،شاید من الان این نبودم..برای همین اسمتو گذاشتم ناجی..هیچوقت سفر هامون رو یادم نمیره...
آخرین سفری که قبل بازگشتم به خونه ،داشتیم یادمه خیلی خوب از صورتم متوجه نگرانی هام شدی و ازم پرسیدی چرا بیقرارم...و من گفتم :خونه برای من جهنمه...
و الان که چند ساله برگشتم همونه که گفتم ...تو تنها شاهد زندگی تهران من بودی...تو میدونستی که توی چه وضعی بودم..چه مشکلاتی داشتم و چطوری باهاشون زندگی کردم..پانسیون رو ،سمنان رو...همه اینا رو یادته...
الان که برگشتم شدم یه دختری که همه خواهر برادراش ازدواج کردند و رفتند و من موندم و والدینی که هر کدوم یه ترومای جداگانه ن...
در اطرافم هیچکسی نیست که بفهمه این حرفها یعنی چی:
منی که اون همه برای مبارزه با مشکلاتم در تهران تلاش کردم ،حقم نبود که الان خونه نشین بشم و به جای فکر کردن به آینده م،مراقبت والدین بیمارم رو داشته باشم...
هیچکسی نمیتونه از زاویه من به زندگیم نگاه کنه...چون هر کسی به نفع خودش وضعیتمو تحلیل میکنه:خدا خیرت بده که مراقب پدر مادری...چیکار کنیم چاره ای نیست...
و من گیر کردم در برزخی که از یک طرف نگران خودم هستم و آینده مبهمم و تنهایی که میدونم همدمم،خواهد بود ،از طرف دیگه درگیر بیماری والدین و مراقبت ها...
این از آخرین وضعیت من...
امیدوارم دنیا بیشتر به کام تو بشه...امیدوارم آدمایی که وارد زندگیت میشن بهت آرامش کامل بدن بدون هیچ حاشیه ای...
امشب حرم چقدر شلوغ بود...انگار خیلیا باور دارند حضرت،بهشون گوش میده و کارشونو راه میندازه.
به یادت سلام و نماز انجام دادم...به عنوان یادگاری خداحافظی...
نمیدونم چی شد که مغزت دستور داد اون یادداشت ها رو برام بزاری...یادداشت هایی که راه رو برای برگشتن بست....
اون لحظه ،هیچ به دارایی های رابطه مون فکر نکردی؟؟؟؟
چشماتو روی همه چی بستی و هر چی دلت خواست برام نوشتی...
میدونم بعد از من، به یاد من «به کاش های زیادی در مورد من میرسی»چون هیچکسی مثل من از رابطه با تو یه مسیر سبز نمی سازه...
ولی امیدوارم خودم هم بعد از تو به «کاش»نرسم..وقتی کاش بیاد وسط ولی نتونی برگردی،غم خودشو نشون میده...
بدرود...
اگه بهم نمیگفتی الان اینقدر زجر نمی کشیدم...
میتونم بگم بی عرضه م و با همین فحش ادامه بدم
میتونم بگم بی عرضه م ولی شرایطی محیطی خاص دارم ولی از همین لحظه شروع میکنم..
من مشاور بیمارستانهای بین المللی خواهم شد
دیشب خواب دیدم ناجی ، دکلمه میکرد ولی با صدای گرفته...
امیدوارم حالش خوب باشه
بیان کلمه دوست داشتن توی این شب و روزها، معنای عمیقی داره...
امیدوارم همه اونایی که بهشون میگیم:«دوستت دارم»در سلامت و آرامش مکانی باشند.
خدا رو شکر که ناجی حالش خوبه
بنایی خونه به هفته سوم رسیده.قرار بود ۱۰ روز طول بکشه ولی الان به ۲۰ روز رسیده.همه چی بهم ریخته..
داداش به عنوان کارگر کنار اوستا کار میکنه با انگیزه خیلی بالا...این آدم کسی بود که سختش بود بره نون بخره.علت انگیزه ش اینه که خونه رو برای خودش و همسرش آما ه میکنه...
امان ازون روزی که زنش بیاد اینجا زندگی کنه...با این شرایط سمی خونه...
برای انجام کارم مجبورم برم خونه خواهر.که خدا رو شکر اونجا خیلی راحتم.
یه بررسی خیلی کلی از هزینه های پانسیون ، حساب کردم تقریبا ماهی ۵۰ تومن باید درامد داشته باشم تا بتونم شرایط رو مدیریت کنم...
رهن و اجاره خونه هم کلا هیچی...
حالا دیگه راه فرار ندارم و باید توی همین شرایط ، خودمو بسازم...برای آینده ای که شیرین خواهد بود...و آرام...
میدونم گفتش خیلی راحته...
خودمراقبتی ریادی نیاز دارم..
همراهان عزیز...
ممنونم از همراهی همیشگی تون.
آدرس وبلاگ جدیدم رو براتون میفرستم.
اینجا دیگه جای ماندن نیست....
الگویی که همکارانم دارن کار می کنند ،دقیقا الگویی بوده که من طبق تجربیاتم ساخته بودم.
صاحب الگو در شرف برکناری هست ولی نمونه کارش داره الگوبرداری میشه....
چکار باید می کردم که نکردم؟
اگر استخدام نشم و بیرونم کنند چه کنم؟
راههای پیش رو...
۱.
۲.
۳.
خودم رو برای شرایط سخت آماده می کنم.چه راههایی پیش رو دارم؟
سلام دوست عزیز که برام پیام گذاشته بودید...
خیلی ممنونم از محبت شما.
الهی که سال جدید برای همه برای همه مون یه سال خوب باشه.پر ازسلامتی و برکت و اتفاقات خوب..
از همه اونایی که به آرزو و دعا اعتقاد دارند، تقاضا دارم دعا کنن برای خوشبختی یدونه خواهرم...
سال ۴۰۱ در حالی داره تموم میشه که من به آشوب عمیقی برخوردم...
دیشب عقد تنها خواهرم بود..(کوچکتر و با فاصله زیاد)
از زمانیکه این موضوع مطرح شد تا اینکه به نتیجه برسه تقریبا هیچ شبی زودتر از ۲ نخواییدم..و با استرس شدیدی پیش اومدم...
برای خانواده داماد،دیشب جزو قشنگترین شبهاشون بود...شایدم برای پدر و مادرم نیز...
ولی برای من نه....
دقیقا از دیروز که خطبه عقد جاری شد،گویی بخشی از وجودم ازم گرفته شد...
و تا الان اشک رهام نمی کنه....
پیش ازین فکر می کردم یه روزی بیاد که س بفهمه که من در قالب خواهر،چه لطفهایی بهش داشتم....
ولی دقیقا از دیشب میگم ای کاش خواهرم اینقدر در زندگی مشترکش امنیت و آرامش داشته باشه که هرگز نفهمه که من چه کارایی براش کردم....
قبل از دیشب (دقیقا تا قبل دیشب)با خودم فکر می کردم روزی که خواهرم ازدواج کنه، ذهنم کمی سبکتر میشه و می تونم به خودم بیشتر بپردازم ...به زندگیم و آینده م...
ولی از دیشب نگرانم که نکنه س به خاطر شرایط، ناخودآگاه مجبور به ازدواج شد...
از دیشب تازه فهمیدم که در تمام این سالها،نه تنها سعی کردم خواهرش و حتی دوستش باشم بلکه ناخودآگاه براش مادری هم کردم...
و من تازه فهمیدم که س بخشی از وجودم بوده....
و همین حس نمیزاره اشکهام بند بیاد و نمیزاره بخوابم...در حالیکه پدر و مادر و برادر ، خوابن....
و اینکه خواهرم تو خونه ما،غریب بود...توی جهنمی بزرگ شد که پدر مادرش براش ساخته بودند...
و این تجربه احساسی جزو عمیق ترین تجربه های وجودم هست....